Szczawnica - krótka historia

Historia

Szczawnica to największa miejscowość pod Pieninami, znane uzdrowisko, rozłożone w dolinie Grajcarka między Małymi Pieninami a Pasmem Radziejowej. Pod stokami Bryjarki leży dzielnica Zdrój ze zródłami mineralnymi, sanatoriami, domami zdrowia, zakładami leczniczymi. Wieś zawiazała się w XIV wieku, w roku 1413 dzieliła się już na Wyżnia i Niżnia.

Dość wcześnie odkryto dobroczynne wlaściwości tutejszych zródeł mineralnych, zwanych szczawami. W wieku XIX pojawili się pierwsi kuracjusze. Żywy rozwój uzdrowiska przypada w latach 1839-76, czasy Józefa Szalaja. Była to węgierska rodzina, która weszła w posiadanie dóbr szczawnickich w 1828 roku. Malżonkowie Stefan i Józefina użyczyli swych imion głównym zdrojom. W 1839 majątek przejoł ich syn Józef, który nie szczędził sił i talentu by Szczawnice przeksztalcić w nowoczesne uzdrowisko.

Zaprojektował i wystawił nowe budynki zdrojowe, rozszerzyl i uporzadkowal Park Górny, zaszczepił Szczawny Potok pod dzisiejszym Placem Dietla. Propagował turystyke pienińską i spływ Dunajcem, który niebawem stał się główną rozrywką kuracjuszy. Zaplanował również jak i rozpoczoł budowę Drogi Pienińskiej ze Szczawnicy do Czerwonego klasztoru. Szalaj zapisał Szczawnice Akademii Umiejętności w Krakowie, w roku 1909 odkupił ją Adam Stadnicki, który w latach miedzywojennych wybudował "Inhalatorium" i sanatorium "Modrzewie".
Po II wojnie światowej uzdrowisko upaństwowiono, powstały branżowe ośrodki senatoryjne i nowe załady zdrojowe. W roku 1962 Szczawnica otrzymała prawa miejskie, a w latach 1973-82 była połączona z Krościenkiem. Ozdoba mista są dwa parki Górny i Dolny. Nad Grajcarkiem stoi dwór Szalajów z roku 1839.

Pieniński Park Narodowy

Pieńinski Park Narodowy

Pieniński Park Narodowy w dzisiejszym kształcie został utworzony po stronie polskiej 1 stycznia 1955 roku, a po stronie słowackiej 1967. Zajmuje on powierzcjnie 4356 ha, z tego 2346 ha przypada na stronę polską.
Krajobraz Pienińskiego Parku Narodowego jest zróżnicowany. Niemal cały obszar Parku znajduje sie w strefie dolnoreglowych lasów jadłowo-bukowych, jednak z uwagi na wapienne podłoże oraz wyjatkowo duże zróznicowanie geomorfologiczne i mikroklimatyczne spotyka się tu obok naturalnych ekosystemów leśnych, ekosystemy naskalne i piagrowe, a także związane z działalnościa człowieka ekosytemy łąkowe i pastwiskowe.>br> Ekosystemy łąkowe Pienińskiego Parku należą do najbogatszych ekosystemów roslinnych w Polsce, na 1 m kwadratowy, mozna stwierdzic 30-40 gatunków roślin kwiatowych, a na 100 m kwadratowych ich liczba dochodzi do 70.

Pienińskie łąki dzięki swej niezwykłej różnorodności gatunkowej i bujności stanowią znakomita bazę pokarmową dla zwierząt bezkręgowych. Ogromna jest również ilość barwnych motyli. Inną niezmiernie ciekawą grupę ekosystemu parku stanowią murawy naskalne będące najczęstszym siedliskiem dla pienińskich endemitów i reliktów a także dla rzadkich roslin wysokogórkich.
Trzecim składnikiem Pienin, obok łąk i muraw skalnych są ekosystemy leśne . Szata leśna Pienińskiego Parku Narodowego jest zróżnicowana w zależności od ekspozycji zboczy. Strome południowe zbocza, silnie nagrzewane w czasie słonecznej pogody, stwarzają odmienne warunki dla rozwoju roslinności niz łagodne północne skłony zbudowane złatwo wietrzejących skał. Lasy Pienin są głownym siedliskiem kręgowców, a szczególnie ptaków i ssaków. Można w nich spotkać : dziecioła trójpalczastego, orzechówke, myszołowa, rysia, borsuka, lisa, kune, tchórza, wiewiórki, myszy leśne. Wstęp na teren Parku jest bezpłatny, płatne są wstępy na widokowe platformy na szczycie Trzech Koron, oraz na szczycie Sokolicy. Opłaty na galerie widokowe pobierane są w okresie 20.04 do 31.10. Bilet wykupiony na Trzech Koronach tego samego dnia jest ważny, również na Sokolicy i odwrotnie.
Zdjęcia związane z Pienińskim Parkiem Narodowym:

Pieniny

Pieniny

Wchodzące w skład Karpat stanowią część kilkusetkilometrowego Pienińskiego Pasu Skałkowego, zbudowanego z wapieni, piaskowców, łupków i zlepieńców o różnej odprności na erozję. Pasmo górskie rozciąga się ze wschodu na zachód na długości 35 km, jego szerokość dochodzi do 6 km. Meandry Dunajca dzielą Pieniny na trzy części :

  • Pieniny Spiskie
  • Pieniny Małe
  • Pieniny Właściwe
Najwyższym szcytem jest leżąca w Małych Pieninach Wysoka (1050 m n.p.m.). Od 1932 roku pasmo jest objęte ochrona w postaci parku narodowego. Obecnie Pieniński Park Narodowy zajmuje powierzchnię 2346 ha i wraz z parkiem narodowym po stronie słowackiej stanowi obszar o rozmiarach 6096 ha. Najbardziej znana atrakcja regionu jest Spływ Dunajcem, przez malowniczy przełom Pieniński.

PIENINY SPISKIE - położone są pomiędzy Dursztynem a Niedzicą z najwyższą kuliminacją górą Żar (883 m n.p.m.). Jest to najniższe pasmo całych Pienin.
MAŁE PIENINY - rozciągają się między Dunajcem w jego przełomowym odcinku w Szczawnicy a przełęczą Rozdziela, z najwyższym wzniesieniem Wysoką (1050 m n.p.m).
PIENINY WŁAŚCIWE - rozciągające się pomiędzy Czorsztynem a Szczawnicą z najwyższym szczytem Okrąglicą (982 m n.p.m) w Masywie Trzech Koron.

Wybrane zdjęcia:

Inhalatorium

Inahalatorium

Inhalatorium w Szczawnicy znajduje się w Parku Górnym, niedaleko tak cudownych miejsc jak Dworek Gościnny i Cafe Helenka - szczawnickie inhalatorium wybudowane w latach 1934 - 1936 za sprawą inincjatywy hr.Adama Stadnickiego, ówczesnego właściciela tych ziem. W tamtym okresie było jednym z najnowocześniejszych budynków w Szczawnicy.

Specjalizuje sie w leczeniu :

  • schorzeń układu oddechowego - w tym przewleklych stanów zapalnych nosa i gardła, schorzeń aparatu głosowego, schorzeń alergicznych dróg oddechowych i astmy oskrzelowej.
  • schorzeń układu ruchu - m.in. chorób zwyrodnieniowych stawów i kregoslupa, chorób reaumatycznych, reumatoidalnych zapaleń stawów.

W Inhalatorium zapewniają :
  • Fachową poradę lekarską.
  • Bogatą gamę zabiegów przyrodoleczniczych z zakresu inhalacji, fizykoterapii, kinezyterapii, hydroterapii.
  • Kuracje pitną wodami mineralnymi.
  • Artakcyjne ceny.
  • Oferowane są również pakiety zabiegowe na poszczególne schorzenia.

Kontakt :
ul. Park Górny 2
telef. (0-18 262-22-97)

Dworek Gościnny
w Szczawnicy

Dworek Gościnny

Aktualna nazwa Dworek Gościnny została zmieniona z wcześniejszej nazwy Dworzec Gościnny, zwany także "Kursalon". Został pierwotnie zbudowany w 1884 roku przez Akademie Nauk, która po śmierci Józefa Szalay, założyciela kurortu Szczawnica, zaczeła zarządzać Uzdrowiskiem Szczawnica.
W tym czasie do Szczawnicy zaczeli przybywać goście z całej Polski , którzy potrzebowali miejsca, w którym mogliby się zrelaksować i dobrze bawić. Budynek, który został zbudowany z drzewa modrzewiowego był perła architektoniczna Szczawnickiego Uzdrowiska.
To tutaj koncentrowało się życie towarzyskie i kulturalne: wystawiano sztuki teatralne, organizowano koncerty i bale dobroczynne oraz społeczne wydarzenia zwiazane z tancem.
Na scenie teatru pojawiły się sławne wówczas osobowości, takie jak: Helena Modrzejewska, Stefan Jaracz, Juliusz Osterwa, Ludwik Solski, Aleksander Zelwerowicz i inni. W centralnym miejscu była sala balowa mieszcząca 500 osób, a wokół niej biegła galeria, przeznaczona dla publiczności i muzyków. Było tam również atelier Awita Szuberta, dobrze znanego fotografa. Niestety w 1962 roku Dworzec Gościnny został calkowicie zniszczony przez pożar, z którego uratowano tylko piwnice.

W lipcu 2008 r. rozpoczęto odbudowę Dworka Gościnnego zgodnie z pierwowzorem. Do 2011 r. ten wspaniały obiekt kulturalny został przywrócony Szczawnicy.

Odnowiony gmach Dworca Gościnnego w Szczawnicy pomieści :
- Salę teatralną na 360 miejsc o najnowszym standardzie technicznym
- Składane stopnie widowni pozwolą na uzyskanie wolnej przestrzeni o powierzchni 500 m2 do wykorzystania na bankiety, Bale, wesela.
- Salę kinową
- Sale konferencyjne i kongresowe
- Restaurację
- Dwie dodatkowe sale przyjęć

Numer telefonu :+48 (18) 540 04 00 / Jazz Bar : +48(18) 540 04 47
E-mail marketing@thermaleo.pl